Polskie Archiwum Danych Społecznych

W latach 90’ XX wieku uczeni amerykańscy doszli do wniosku, że protesty społeczne stają się częścią standardowego repertuaru zachodnich społeczeństw obywatelskich i nie mają już nic wspólnego z gwałtownymi wybuchami niezadowolenia społecznego obserwowanego jeszcze kilka dekad wcześniej. Protest zbiorowy stał się dla obywateli społeczeństw zachodnich jednym ze sposobów reprezentowania legalnych interesów politycznych. Powszechność działań zbiorowych po II Wojnie Światowej była pretekstem do sformułowania wniosku o wysokiej dostępności protestów dla obywateli demokracji zachodnich i powtarzalności ich repertuarów. Amerykańscy uczeni wysunęli tezę, że obecnie obywatele społeczeństw zachodnich żyją w „społeczeństwie ruchów społecznych”. Wedle tezy w rozwiniętych demokracjach następuje szereg zjawisk, które powodują, że protesty społeczne upodabniają się do siebie pod kątem kilku cech: protest staje się legitymizowanym narzędziem konfliktu politycznego, wzrasta skala uczestnictwa w protestach społecznych, podczas protestów przeważa repertuar konwencjonalny (zmniejsza się udział nielegalnych metod protestu oraz przemocy). Dochodzi także do zaakceptowania tych protestów, które kiedyś były uznawane za nielegalne, takich jak na przykład strajki.

Celem projektu było zbadanie czy „społeczeństwo ruchów społecznych” istnieje w Polsce, w latach 2004-2020. Analiza została przeprowadzona z użyciem metodologii Protest Event Analysis (PEA).

Załączona baza danych jest pierwszym takim kompleksowym opracowaniem na temat polskich działań zbiorowych po roku 2004. Wykorzystanie bazy pozwala na zbadanie zasięgu, skali i szczegółowe przedstawienie szeregu zmiennych na temat wystąpień protestacyjnych po akcesie Polski do Unii Europejskiej.